AlsDanToch
  • Home
  • Blog
    • Latest post
    • All posts
  • Books
  • Join the fight
  • Whowhatwhy
  • Zoek
  • Menu

Gedenkplaats

Laat een bericht achter op de gedenkplaats van Garmt:

https://www.memori.nl/gedenkplaats/garmt-van-soest/

Doneren

Geef een bijdrage om de film over Garmt te kunnen realiseren. Voor Zoë.

https://www.doneeractie.nl/garmt/-4282

ALS Dan Toch

Garmt was experiencing ALS – so you don’t have to!

Go to the English site

English visitor? Click here!

Blog

De persoonlijke verhalen van Garmt

Book

Van papier, tastbaar, brandbaar, wow!

Join the fight

Kick ALS in the balls, doe mee!

Whowhatwhy

Wie ben ik en alles wat nergens anders past

Heb jij ook ALS? Klik hier!

Latest post

One step closer

30/01/2014/1 Reactie/in Updates /door garmt

Aan de lezer de keuze – de versie van Linkin Park of U2? Nee, niet die van R. Kelly of Simple Minds. Of Shane Harper of Di-Rect of Yashin of The Waterboys of Only Seven Left of… Maar don't feel bad – ik had ook Spotify nodig om te weten dat er zoveel artiesten zijn die een nummer met deze titel hebben.

 

Dus. Deze gaat over toevalligheden.

 

Want, beste kijkbuiskleuter. De dag na het hatchen van het Italiaanse plan van mijn manager en ik kwamen we DIT tegen in de media. Toeval?

 

Dan. Een saaie werkweek tegemoet. Voor het eerst sinds jaren merk ik dat er punten op mijn todolijstje staan die daar blijven hangen. Tegenzin. Ik moet de Wellcome trust nog terugmailen. En Alice om funding vragen voor mijn team. En een beschrijving sturen over de scheidingslijn tussen het marktonderzoekproject en het marketingplan voor het fonds. Dit is niet goed – aanhikken tegen acties is vaak een signaal van je ziel dat je ergens naar vergeet te luisteren. Dus ik doe mijn best om mijn oren goed open te zetten. En dan let ik even niet zo goed op mijn omgeving en parkeer ik dit in dat met diterin. (voor de luie lezer: ik deukte de bumper van de duurste auto van de Zuid-as die werd bestuurd door de beste advocaat van Europa (twee jaar op rij)). Dat is een goede toevallige maandagmorgen. Gelukkig ben ik ONTZETTEND charmant. We hebben veel gemeenschappelijke kennisen – dat wil zeggen, ik noem een beroemde naam en zij is daar bevriend mee. Haar oudste zoon heeft kitesurfinstructie gehad van een van mijn beste vrienden en haar beste vriend heb ik net vorige week onmoet samen met Bernard en RJ. It's a small world after all zou misschien een betere song zijn voor deze blog. Anyway, twee dagen later zegt ze me toe dat haar hele sectie de Amsterdam City Swim meedoet voor mij, ik mail stotterend en blozend "eh dankjewel" terug en we zien elkaar over een paar weken weer. Jeetje.

 

Dinsdag was er niet zoveel bijzonders. We spraken met een fondsmanager die 800mln onder zijn beheer heeft (of heb ik daar al vaker over opgeschept?) en hij vindt ons plan nog steeds fabeltastisch genoeg om het onder zijn vleugel te willen nemen zodra we de eerste investeerder binnen hebben. Ik heb hem netjes uitgelegd dat we ontzettend dankbaar zijn en dat hij nu al de derde is die zoiets aanbiedt. De derde, zie ik net, is hoofd van een fonds met toevallig 170 milJARD. Hij weet vast wel hoe ons kleuterplannetje volwassen moet worden. Dus dinsdag was een beetje een saaie dag.

 

Woensdag, another day, another dollar. Edwin zegt – je moet even met Melle praten. Dus ik vertel hem ons verhaal. Het enige moment in ons gesprek dat hij even inzakt is als hij zich realiseert dat ik de fondsen waar hij me aan wilt voorstellen al ken. Gelukkig is hij niet voor een gat te vangen: Joh, dit moet Oprah horen, zegtie. Ja tuurlijk, zeg ik, ik bel haar wel even. Oh, je kent haar?, zegtie. Nee natuurlijk niet lul, zeg ik. Oh, mooi, ik ken haar man toevallig wel, zegtie, ik regel wel even een cameraman om je verhaal op te nemen en dan stuur ik het wel naar hem door, zegtie. En nog een paar connecties en favors waar ik wit achter de oren van word. Dankjewel Melle.

 

Donderdag. Ziekenhuisdag. Ook eerste dag van de week van de poezie en dus toevallig gedichtendag. Marga komt naast mijn bed zitten en leest de Nederlandse vertaling van If not for you voor. Straks mag ik weer naar mijn kapster – Jerry. Ik geloof echt dat zij vroeger een engel op aarde was. Met heel veel tato's.

 

Morgen vrijdag. Naar een fotograaf om lief te lachen. En een afspraak bij de coach. Vorige week de psychiater gehad, dan vertel ik: ik denk dit en dit, en ik voel dit en dit, ben ik al gestoord? En dan kijkt hij een beetje sip, weer geen business voor hem, ik ben gewoon normaal. Toevallig. DAT is dan wel weer bijzonder nieuws.

 

Dit soort updates moet er ook zijn, mensen. Volgende keer gaat het weer echt ergens over.


 

http://alsdantoch.com/wp-content/uploads/2016/02/ALS-dan-toch-logo2-300x138.png 0 0 garmt http://alsdantoch.com/wp-content/uploads/2016/02/ALS-dan-toch-logo2-300x138.png garmt2014-01-30 15:47:122014-01-30 15:47:12One step closer

Mi Negra Ave Maria

25/01/2014/in English, Updates /door garmt

Hey, you know what? That tower of Pisa is really almost tipping over. Almost. Like it's beckoning you. Asking you. Pleading you to get closer. Seducing you to lean against it. To give it a push. To topple it over. To give it the rest it so desparately craves. It wants to sleep, that tower, you can tell if you pay attention. My manager and I, we heard its silent cry, and sat scheming in a bar thursday night at beer o'clock, cross-eyed, wildly gesturing widely, estimating the required size of the truck that could generate enough momentum for that critical push, almost like we were boasting about an imaginary fishing trip (mine was THIS BIG!!), trying to google on our nonworking phones where to steal said truck, the only real risk to our plan coming out of our quickly executed Accenture-approved risk attenuation target scheme/assessment structure solution (r.a.t.s./a.s.s.) the possibility of some random Italian cop giving us an alcohol test while we're wrapping the tug of our truck around the top of the tower. I mean, I don't know the Italian word for ALS, so how would I excuse myself out of this one? Excuse-ah mi, sir, but I just want to achieve world fame? And… Did you also know that despite the crooked-ness of that tower the flagpole on the top is as vertical as could be? Wow, man, I mean, wow.

 

So, huge fucking headache the next morning and still on the plane back to Amsterdam. Set a new record for oversleeping – my manager had to call me up _three times_ to ask where the hell I am and when I finally did get down: no more breakfast. Boo fucking hoo. Did I mention this post is not for children?

 

Tripped earlier this week and landed on my right fist which nicely drove its way into my ribcage to bruise one of my ribs. Don't laugh or I'll laugh with you and – OW. That hurts. Just like sneezing. Or choking.

 

I managed to get through an excellent dinner (preceding our Pisa-tower-scheming frenzy) with only three occasions of beer or wine fountaining from my lips as result of a hiccup. Trust me, in this restaurant, it was the only way to get the attention of the waiter. And he has to be polite or I'll actively target him next time. At least I've not once dropped my cutlery this time.

 

My manager isn't bothered by my breaches of etiquette – then why am I? It's not like I'm doing this on purpose. It's good for mindfullness training, actually, I've never been so constantly and continously aware of every movement any muscle in my arms or face make as when I am eating in a restaurant with a half-limp right hand (God I want steak! Fat chance, suppose you could even cut it you can't chew it anyways. etc) and a tongue that doesn't speak for a while after each course. Oh, how I will have tears of laughter down my face, when I read this in a few years, and imagine I let _THIS_ upset me. Later, back in Utrecht, in one of the most excellent evenings I've had for a long time I work out with Juel why I was apologizing for spraying beer and dropping forks. Because the very best way to show that it's not bothering anyone is to ignore it when it happens, as my manager does expertly; then; I apologise because it gives me a moment to talk about it and learn how to deal with it. Because other people are mostly dealing with it just fine – I still have to get used to it. And that never gets old.

 

Last week I went to see the company doctor. "Hello doctor!", as I enter the room. "Hello Garmt. Do I see it correctly that you are favoring the use of your left hand these days?" – she spots and sees through me within a second. So I answer: "Yes, that is correct. What shall we talk about today?".

 

The body is attracting a lot of attention these days. Stumbling, tremors, that stupid right hand, really, I gotta speak to the manager, is there warranty on this thing?, the conscious effort that talking takes nowadays. So I relish the evening with Juel, time with a special friend, time to escape for a bit, we reboot our friendship and she gives me an insanely special wedding gift (just a tad overdue), I make it way too late, I am aware that it's already 3 AM and I have still not prepared for tomorrow. In 5 hours Gerard will pick me up and we'll drive to my old University where 40-or-so Business Leaders that did the same MBA as I did will gather because I shouted "Hey, guys, I'm dying, come help". Big names are there, the dean himself got right off the plane from Toronto and is hosting the day, the professor is there, all ready to solve the problem of ALS. As I lay staring at my alarm clock, counting the hours left to Gerard's pick-up, I wonder: why do I give myself this stress? Why didn't I just prepare properly with enough time and attention? I know what enough should be and it totally doesn't feel like I'm there yet. And then I realise: I give myself this stress because I'm an adrenalin junkie. Yeah, I know all of you knew that, but some lessons are hard for me to learn.

 

Five hours later I get in the car with Gerard, another 10 hours later I am delivered back home, tired like fuck. Enough Business Leaders thanked me to convince me that the day was worth their while. Maybe I didn't do it so well as I wanted to but I think I can allow myself to be happy. Five or so attendees manage to escape without an action point and the rest is now enlisted in the fight. Roughly 6000 people on Twitter saw #mbals. Not a bad score for the day, in terms of result for "the" fight. Even better is the result for "my" fight. I don't know if I can call ALL of these people my friends, but they were there, and I could see care and worry and, I think, love, in the eyes of every single person attending today. THAT fuels my fight. Nicolas, holy crap, you came here from Colombia for this day. Marinus, you have a day job and kids, where do you find time for that marketing plan? I shouldn't name names because I always forget the most important ones… And once again the words "thank you" seem insufficient. Thank you.

http://alsdantoch.com/wp-content/uploads/2016/02/ALS-dan-toch-logo2-300x138.png 0 0 garmt http://alsdantoch.com/wp-content/uploads/2016/02/ALS-dan-toch-logo2-300x138.png garmt2014-01-25 19:28:472014-01-25 19:28:47Mi Negra Ave Maria
Pagina 60 van 80«‹5859606162›»

Full story

Klik en koop!

ALS DAN TOCH - Laatste Boek - Garmt van Soest

ALS DAN TOCH

(LAATSTE BOEK)

Dit tweede – en laatste – boek schreef ik grotendeels afhankelijk van beademing en knipperend naar het toetsenbord van mijn computerscherm. Mijn lijf lam, maar mijn geest glashelder. Vol ophopende gedachten, want schrijven ging steeds moeizamer. Het gaat over uitrazen en neerstorten. Over leren genieten van het genot van anderen, naakt en weerloos betast en bepoteld worden, tot last zijn en me daar schuldig over voelen. Over de opbeurende lyrics van Nick Cave en Skunk Anansie. Over voortleven – in anderen.

Doodgaan is heel eenvoudig, een moment, iedereen kan het. Sterven is andere koek. Sterven is afronden, teruggeven voordat het uit je handen wordt gerukt, vrede bereiken. Maar het is ook een startpunt: je kunt pas echt leven als je goed kunt sterven. Dus STERF, GVD!

Overtuigd? Klik hier om ’m te kopen

ALS DAN TOCH

(EERSTE BOEK)

Het eerste boek van Garmt van Soest.

ALS DAN TOCH is de herziene, gereviseerde, van taalfouten ontdane en van meer dan honderd voetnoten, een voor- en nawoord, en een extra appendix voorziene bundeling van zijn blogposts.  Garmt vloekt, tiert, vecht, wint, zucht, huilt, breekt, hoort, ziet, voelt en deelt. In krachtige taal en rake bewoordingen vliegt het boek je haarscherp en loepzuiver naar de strot.

Dus hop. Met een paar luttele drukken op de knop, een makkie voor wie geen ALS heeft, ligt dat spiksplinternieuwe boek binnen twee dagen naar je te lonken op de deurmat.

Overtuigd? Klik hier om ’m te kopen

Klik en koop!

Geen fan van papier? Lees alles online, hier!
Ik heb het boek al en wil gewoon de extra content zien.

Voor wie is het boek?

Het boek is uiteraard voor wie gewoonweg geen genoeg krijgt van zijn blog, maar ook voor hen die onder een steen geleefd hebben en pas net op de hoogte zijn van het feit dat er überhaupt zoiets bestaat als de blog van Garmt. Het is ook voor een ieder die inmiddels een muisarm heeft ontwikkeld van het vele doorklikken op de website en natuurlijk voor de vrienden van de oude stempel, die het ouderwets geil vinden om een potje aan ècht papier te snuffelen tijdens het lezen.

ALS DAN TOCH is voor iedereen die Garmt en de stichting ALS een warm hart toedraagt. Want uiteraard gaat de uitgeversopbrengst van het boek naar de stichting ALS. Vooruit, en de royalties gaan naar dochter Zoë. Dus je doet met het kopen van het boek niet alleen jezelf of je moeder een groot plezier, maar maakt tegelijkertijd de wereld een klein beetje mooier.

Win-win.

Zijn beschrijvingen zijn scherp. Geestig. En eerlijk.

Volkskrant

“...wrange humor en stoere vechtlust…”

Algemeen Dagblad

"Een boek waar alles inzit."

Jeroen Pauw

dadablblblblrrrr, die!!!!!??!

Zoe L. van Soest

Join the fight

Hello, dear reader. ALS is currently incurable, but I’ll be fucked if I’m taking this lying down. I’m also trying to be realistic about this, but still, a bit of a battle does a person good every now and then. The fight I’m fighting is summed up pretty neatly here in this video (februari 2014).

There are a few ways you can help out with a small donation:

232Km in 2016

Sponsor James Faust as he participates in 4 races in 4 countries to raise money toward research.

While I swim, bike, and run, you can show your support by donating.

Project Mine

The biggest genome research project known to date. My biggest bet that we’ll find the cause. Once that is known, we at least know what we’re shooting for.

Stichting ALS

Of course, the big constant factor is the Dutch Stichting ALS; they welcome your annual donation; small or big.

Your idea here?

Are you swimming, cooking, cycling or walking against als? do you know someone who is a millionaire and wants to make money? Mail to info@qurit.org or press the button.

Sponsor James Faust
Visit Project Mine
Visit Stichting ALS
Contact Me

My friend who’s really on top of the fight is Bernardus Muller and you can find him on https://twitter.com/BernardusMuller. His twitter feed is the best place to hear what’s going on with ALS. If anything can be done or if we or someone else have managed to achieve something, you’ll hear about it from him first.

Follow the latest updates on ALS

Who?

Garmt van Soest

Garmt van Soest is a versatile manager with a strong background in business strategy and technology. He has advised Fortune 500 companies in the US and Europe since 2000. Garmt joined Accenture in 2010 as a Senior Manager in Strategy where he has been leading engagements in different industries, solving complex problems, advising on strategic direction setting and leading organizational transformation programs. Since his diagnosis with ALS his full-time job is to fight this disease with everything he and Accenture can muster.

Do you have ALS yourself? Click here!

Pers

Volkskrant

Ik ben niet gek of dronken, ik heb ALS

Trouw

Vechten tegen verbittering

Algemeen Dagblad

Garmt slaat keihard terug naar dodelijke ziekte ALS

PAUW

Garmt bij Jeroen Pauw

GIEL!

Garmt bij Giel Beelen

RabRadio

Garmt bij Paul Rabbering

Tot slot, een hoekje met zenboeddhistische dingen.

  • Een interview met ons clubblaadje, voorjaar 2014, waarin Maurice best goed mijn toenmalige gedachtes over Zen wist te beschrijven. Interview.
  • Een stukje voor hetzelfde clubblaadje, waarin ik wat losse gedachtes geef over Het Woord: Het Woord.
  • De beschrijving van mijn motivatie om zenbuddhist te worden: Jukai.
  • Een hapsnap verzameling van tekstjes en gedichten, alhier.
  • Ik gaf ooit een megalomaan praatje aan het einde van een rohatsu, in IZC De Noorderpoort. Bekijk het hier: Filmpje
  • Een stukje over het liefhebben van je lot: Amor Fati.

This website was made possible in collaboration with:

Scorpius Webdevelopment
Unleash The Monkey webdesign
Linelle Deunk photography
Hester Doove photographer
Nowsales hosting services
© Copyright - AlsDanToch | Credits
Scroll naar bovenzijde